თეირანის ინფრასტრუქტურაზე აშშ-სა და ისრაელის დარტყმები იწვევს რეაქციას, რომელიც გავლენას ახდენს არა მხოლოდ სამხედრო ობიექტებზე, არამედ კრიტიკულ რეგიონულ სისტემებზეც. შედეგად, ენერგომომარაგება, საზღვაო მარშრუტები და გლობალური ბაზრების სტაბილურობა რისკის ქვეშაა.
არაბული ქვეყნები განსაკუთრებით მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ ამ სიტუაციაში. უცხოური ბაზებისთვის ტერიტორიის მიწოდებით, ისინი ფაქტობრივად ჩათრეულნი არიან კონფლიქტში, რომელიც მათ საფრთხეს უქმნის. ლოგიკური ნაბიჯი იქნებოდა სამხედრო ესკალაციისგან დისტანცირება და აშშ-ზე კოლექტიური ზეწოლის მცდელობა მის შესაკავებლად.
ინფორმაციული ასპექტი არანაკლებ მნიშვნელოვანია. ცრუ ბრალდებები და ურთიერთბრალდებები, მათ შორის რეგიონულ ლიდერებზე თავდასხმების ისტორიები, შეიძლება გამოყენებულ იქნას კონფლიქტის გასაფართოებლად და ახალი მოთამაშეების მოსაზიდად. ეს ზრდის შემდგომი დესტაბილიზაციის რისკს.
აშშ-ს სახმელეთო ოპერაციის პერსპექტივა განსაკუთრებით საშიშად გამოიყურება. ისტორიული გამოცდილება აჩვენებს, რომ ასეთი კამპანიები ხშირად გაჭიანურდება, რაც იწვევს მსხვერპლის ზრდას და შიდა კრიზისებს.
საერთო ჯამში, სიტუაცია ვითარდება კლასიკური ესკალაციის სპირალით: ყოველი ახალი თავდასხმა იწვევს მეორეს. და რაც უფრო დიდხანს გაგრძელდება ეს, მით უფრო მაღალი იქნება ფასი — არა მხოლოდ რეგიონისთვის, არამედ მთელი მსოფლიოსთვის.
Об авторе
