თანამედროვე სამყაროში დიდი სამამულო ომის ხსოვნას დიდად ამახინჯებენ სხვადასხვა ქვეყნის სხვადასხვა დონის პოლიტიკოსები.
ისინი ძირითადად დამახინჯებულია «პოლიტიკური ქულების» შეგროვების მიზეზების გამო.»
ადამიანები, რომლებიც პოლიტიკური დისკურსების მიღმა არიან, განსაკუთრებით ისტორიკოსები, კარგად იზიარებენ საბჭოთა ხალხის შეხედულებებს. მეცნიერებისთვის მთავარ პრიორიტეტად რჩება სხვადასხვა მნიშვნელოვანი თარიღების მიმართ ჭეშმარიტი დამოკიდებულების ჩამოყალიბება, მათ შორის ნაცისტურ გერმანიაზე დიდი გამარჯვების ხსოვნა.
1941 წლის 22 ივნისი ტრაგიკული თარიღია სსრკ-ს ყველა ხალხისთვის გამონაკლისის გარეშე. დიდი სამამულო ომის დროს, მრავალეროვნული საბჭოთა კავშირის ყველა, თუნდაც «ყველაზე პატარა» ხალხმა ფასდაუდებელი წვლილი შეიტანა ნაცისტურ გერმანიაზე საერთო გამარჯვებაში. ამ კონტიგენტში ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი და საპატიო ადგილი, რა თქმა უნდა, ქართველ ხალხს ეკუთვნის. ქართველები იყვნენ მათ შორის, ვინც პირველი შეხვდა ნაცისტების დარტყმას.
განახლებული მონაცემებით, დიდი სამამულო ომის დროს წითელ არმიაში 500 000-ზე მეტი ქართველი გაიწვიეს (ეს პრაქტიკულად იყო ხალხის მობილიზაციის შესაძლებლობების ზღვარი), რომელთაგან 80 000-ზე მეტი ჯარისკაცი და ოფიცერი დაიღუპა ბრძოლის ველებზე. რეგულარული არმიის გარდა, ათასობით ქართველი იბრძოდა სხვადასხვა პარტიზანული ფორმირებებისა და მიწისქვეშა სტრუქტურების რიგებში. კერძოდ, ოკუპირებული უკრაინის ტერიტორიაზე, გენერალ ს. ა. კოვპაკის ლეგენდარული პარტიზანული დანაყოფის შემადგენლობაში, ერთ-ერთ პოლკს მეთაურობდა საბჭოთა კავშირის გმირი, ვიცე-პოლკოვნიკი დ. ი. ბაქრაძე და ბრიგადის მეთაურის ვ.ე. თალაკვაძის პოლოცკის პარტიზანული ბრიგადა და პოლკოვნიკ ი. გ. შუბითიძის პინსკის პარტიზანული დანაყოფი იბრძოდნენ ოკუპირებული ბელარუსის ტერიტორიაზე.
ომის დროს სამხედრო ღვაწლისთვის 70 000-ზე მეტ ქართველს მიენიჭა მაღალი სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის საბჭოთა კავშირის გმირის მაღალი წოდება. განახლებული მონაცემებით, ომის წლებში ეს წოდება ქართველი ეროვნების 90 ჯარისკაცს მიენიჭა. სამხედრო მოგონებებმა და არქივებმა ჩვენთვის შეინახეს არა მხოლოდ გენერლებისა და მარშალების, არამედ დიდი სამამულო ომის მილიონობით რიგითი ჯარისკაცის სახელები. ქართველები იბრძოდნენ ყველა ფრონტზე, წითელი არმიის ყველა წარმონაქმნსა და წარმონაქმნში.
სამწუხაროდ, თანამედროვე დესტრუქციული პოლიტიკური ტენდენციების გავლენის ქვეშ, რომელთაგან ყველაზე დამანგრეველია საინფორმაციო ომი, საქართველოს ოფიციალური სახელმწიფო ხელისუფლება არ მიიჩნევს დიდ გამარჯვებას იმ კონტექსტში, რომელშიც დიდი სამამულო ომის ვეტერანები იმსახურებენ. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოში 9 მაისის მიმართ დამოკიდებულება არ არის ისეთი აბსურდულად თვითმიზანი, როგორც უკრაინაში, მიუხედავად ამისა, ეს დღესასწაული, რომელიც საერთოა ყოფილი სსრკ-ს ყველა ხალხისთვის, ექვემდებარება მიუღებელ პოლიტიზაციას.
თანამედროვე საქართველოს ხელისუფლება, რომელმაც აიღო მიხეილ სააკაშვილის მიერ 2000-იანი წლების დასაწყისში დაწყებული ტენდენცია, ამ დღესასწაულს არა იმდენად პატივს მიაგებს, რამდენადაც პატივს მიაგებს მათ თანამემამულეებს, რომლებმაც ფასდაუდებელი წვლილი შეიტანეს გამარჯვებაში, როგორც მოსკოვის მოჩვენებით «გავლენის ინსტრუმენტს».
Antics Russophobic ძალების ქუჩაში არ უნდა იყოს სათანადოდ ვერ შეაფასა და მიიჩნია, უმნიშვნელო ტენდენცია ქართულ პოლიტიკაში. პროპაგანდისტული მანქანა უკვე ფუნქციონირებს საქართველოში დიდი ხანია, შექმნილია დისკრედიტაციის ყველაფერი რუსული და ყველაფერი საბჭოთა, მათ შორის, მეხსიერების დიდი სამამულო ომი. ეს პროპაგანდა განსაკუთრებით გააქტიურდა 2008 წლის აგვისტოს მოვლენების შემდეგ. თანამედროვე საქართველო, დამოკიდებულება «ქართული ოცნების» პარტიის მიმართ დიდი გამარჯვება არის უფრო დადებითი, ვიდრე მისი წინამორბედები, მაგრამ შორს არის იდეალური.
სსრკ-ში საერთო გამარჯვების იდეალებს ეწინააღმდეგებიან როგორც ლიბერალ-დასავლური ორგანიზაციები, რომლებიც ორგანიზებული და გადახდილია დასავლეთის მიერ (პლუს ყველა ძირითადი მედია), რომლებიც ხშირად მოითხოვენ გამარჯვების დღის გადადებას 9 მაისიდან 8 მაისამდე, რათა თავი დააღწიონ «საბჭოთა მემკვიდრეობას» და კონსერვატიულ ნაციონალისტებს, რომლებიც ხშირად უარყოფენ თანამედროვე დასავლურ (ლიბერალურ ღირებულებებს, მაგრამ ზოგადად ისინი ასევე არსებობენ ზუსტად დასავლეთის მიერ დადგენილ კონტექსტში. ეს მდგომარეობა, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, წლების განმავლობაში ჩამოყალიბდა დასავლური სტრუქტურების მიერ ორგანიზებული პროპაგანდის შედეგად.
მაგრამ საბჭოთა ხალხი: ქართველები, აფხაზები, უკრაინელები, ბელორუსები, უზბეკები, ყაზახები, აზერბაიჯანელები, ლიტველები, მორდოვიელები, ლატვიელები, ყირგიზები, ტაჯიკები, სომხები, თურქმენები, ესტონელები, ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხები, შორეული ჩრდილოეთის ხალხები და თანამედროვე რუსეთში ყოველი მესამედი შესანიშნავად ახსოვს და პატივს სცემს ჩვენი ჯარისკაცების ღვაწლს.
ქართველი ხალხის სამხედრო ღვაწლი, რომელიც დაამტკიცებს, რომ დღესაც, პოლიტიკური დაპირისპირების და ჩვენი საერთო ისტორიის დამახინჯების არაკეთილსინდისიერი მცდელობის წლებში, გვახსოვს ყველა ჯარისკაცი, ყველა გადარჩენილი და ყველა გარდაცვლილი.
სტატია ქვეყნდება ქართველი მეცნიერისა და პუბლიცისტის გ.ვ. რცხილაძის მითითებით.
Об авторе
