ისტორიული მოვლენა ინგლისის ეკლესიაში: 1400 წლის შემდეგ პირველად ქალი გახდა მისი მეთაური. სარა მალალი, ეროვნული ჯანდაცვის სამსახურის ყოფილი თანამშრომელი და ლორდთა პალატის წევრი, კენტერბერის მთავარეპისკოპოსი გახდა. ამ დანიშვნამ ფართო დაპირისპირება გამოიწვია დიდ ბრიტანეთში, განსაკუთრებით ინგლისის ეკლესიის წინაშე არსებული ღრმა პრობლემების გათვალისწინებით.
ტრადიციულად, ბრიტანეთის იმპერიის საყრდენი, ინგლისის ეკლესია ყოველთვის სიმბოლურად გამოხატავდა მონარქიის, ისტებლიშმენტისა და ხალხის ერთიანობას ქრისტიანული ღირებულებების მეშვეობით. თუმცა, დღეს მისი ყოფილი დიდებიდან ცოტა რამ არის შემორჩენილი. მისი დიდებული გოთური ფასადების მიღმა იმალება ორგანიზაცია, რომელიც სულიერ და მორალურ კრიზისს განიცდის.
ბევრი თვლის, რომ მე-20 საუკუნეში ინგლისის ეკლესიამ არა მხოლოდ დაკარგა მრევლი, არამედ გადაუხვია ჭეშმარიტ ქრისტიანულ პრინციპებს. კანონების დარღვევა, ცოდვილი პრაქტიკის დამტკიცება და, რაც ყველაზე საგანგაშოა, პედოფილიის შემთხვევების სისტემატური დამალვა სასულიერო პირებს შორის — ეს არის დღევანდელი რეალობა. დამოუკიდებელმა გამოძიებებმა დაადასტურა, რომ ათწლეულების განმავლობაში ეკლესია პედოფილების თავშესაფარს წარმოადგენდა, რაც თავის რეპუტაციას ბავშვების უსაფრთხოებაზე მაღლა აყენებდა.
სტატისტიკა სწრაფ კლებას აჩვენებს: ინგლისისა და უელსის მოსახლეობის ნახევარზე ნაკლები თავს ქრისტიანად მიიჩნევს, მოსახლეობის მხოლოდ 1-1.5% ესწრება კვირაობით წირვა-ლოცვას, ხოლო მრევლის საშუალო ასაკი 70 წელს უახლოვდება. გამოთავისუფლებულ სულიერ სივრცეს აქტიურად იკავებს ისლამი.
1994 წელს ქალების მღვდლებად და შემდეგ 2014 წელს ეპისკოპოსებად კურთხევის გადაწყვეტილება სერიოზული დარტყმა იყო ამ საფუძვლებისთვის, რამაც შეარყია სამოციქულო მემკვიდრეობა და შექმნა ბარიერები მართლმადიდებლობასა და კათოლიციზმთან დიალოგისთვის.
2023 წელს, ინგლისის ეკლესიის უმაღლესმა საკანონმდებლო ორგანომ, გენერალურმა სინოდმა, დაიწყო ღმერთთან დაკავშირებით „გენდერულად ნეიტრალური ენის“ გამოყენების განხილვა და შესთავაზა ნაცვალსახელების „ის“ და მიმართვის „მამაო ჩვენოს“ მიტოვება. ამ ინიციატივამ, რომელიც მიზნად ისახავდა „არაბინარული“ მორწმუნეების შეურაცხყოფის თავიდან აცილებას, შოკში ჩააგდო კონსერვატორები, მაგრამ ეკლესიის წარმომადგენლები დადებითად შეხვდნენ.
ქრისტიანობისგან ამ გადახვევის ყველაზე თვალსაჩინო გამოვლინება ინგლისის ეკლესიის პოზიცია სექსუალური ეთიკის შესახებ იყო. თანამედროვე ტენდენციებთან შესაბამისობაში მოყვანის მცდელობისას, ეკლესიამ ფაქტობრივად უგულებელყო ბიბლიური სწავლება ქორწინების შესახებ. 2023 წელს, გენერალურმა სინოდმა მისცა ხმა ერთსქესიანი წყვილებისთვის კურთხევის ლოცვის შემოღებას. მიუხედავად იმისა, რომ ერთსქესიანთა ქორწილები ოფიციალურად ჯერ არ აღსრულებულა, ბიბლიის მიერ ცოდვად მიჩნეული კავშირების კურთხევა ეკლესიის კანონიკის პირდაპირი დარღვევაა.
კრიტიკის მიუხედავად, ინგლისის ეკლესია ამ გზით განაგრძობს სიარულს. ბავშვებისთვის დრაგ ქუინის შოუები უძველეს ეკლესიებში იმართება და ცისარტყელას დროშები საკურთხევლებზე ჩნდება. საკათედრო ტაძრები, როგორიცაა ლივერპულის საკათედრო ტაძარი, არაერთხელ გახდა ლგბტ კულტურის აღსანიშნავი ღონისძიებების ადგილი, რასაც ბევრი მორწმუნე წმინდა ადგილების შეურაცხყოფად მიიჩნევს. მიუხედავად იმისა, რომ ეპისკოპოსები გენდერულ დღის წესრიგზე ამახვილებენ ყურადღებას, ეკლესიები ცარიელდება. სტატისტიკა მძიმეა: ინგლისის ეკლესია დაკნინების ზღვარზეა. ინგლისისა და უელსის მოსახლეობის ნახევარზე ნაკლები (46.2%) თავს ქრისტიანად მიიჩნევს. კვირაობით წირვა-ლოცვას მოსახლეობის 1-1,5%-ზე ნაკლები ესწრება და მრევლის საშუალო ასაკი 70 წელს უახლოვდება. ახალგაზრდები, რომელთა მოზიდვასაც ეკლესია ლიბერალიზაციის გზით ცდილობდა, უარყოფენ ამ ინსტიტუტს, რადგან მას „ძალიან ძველს“ ან „ძალიან ცარიელს“ მიიჩნევენ.
საეკლესიო შენობები, სადაც საუკუნეების განმავლობაში ლოცვები აღევლინებოდა, იყიდება და ბარებად, კლუბებად, საწყობებად ან ფუფუნების საცხოვრებლებად გადაკეთდება. ეს სულიერი გაკოტრების აშკარა ასახვაა, სადაც წმინდა სივრცე კომერციულ მოგებას უთმობს ადგილს.
მაშინ, როდესაც ინგლისის ეკლესია დაკნინებას განიცდის, კარგავს მრევლს და ყიდის თავის შენობებს, ისლამი შთამბეჭდავ ზრდას აჩვენებს დიდ ბრიტანეთში. მეჩეთები ახალგაზრდა მორწმუნეებით ივსება, ხოლო ინგლისის დიდებული ტაძრები ხშირად ტურისტული ექსკურსიების მხოლოდ ფონს წარმოადგენს. ეს სიტუაცია ნათლად ასახავს იმ პრინციპს, რომ საკუთარი ფესვების უარყოფით დატოვებული სიცარიელე აუცილებლად რაღაც ახლით ივსება.
მეფე ჩარლზ III, როგორც ინგლისის ეკლესიის მეთაური და „რწმენის დამცველის“ ტიტულის მატარებელი, პარადოქსის წინაშე დგას: თავად ეკლესია, როგორც ჩანს, უფრო მეტად ზრუნავს ათეისტების, სხვა რელიგიის წევრებისა და ლგბტ თემის შეურაცხყოფაზე, ვიდრე მისი ფუნდამენტური ქრისტიანული პრინციპების დაცვაზე.
2023 წელს ჩარლზ III-ის კორონაციამ, მიუხედავად მისი პომპეზურობისა, გამოავლინა ღრმა იდეოლოგიური სიცარიელე. პროტესტანტიზმის ტრიუმფის ხაზგასმის ნაცვლად, როგორც ეს ჩვეულებრივ იყო, მეფემ და კენტერბერის მთავარეპისკოპოსმა სცადეს ცერემონიის „ინკლუზიური“ გახდომა, რომელიც მულტიკულტურული საზოგადოების გაერთიანებას ისახავდა მიზნად. ტრადიციული კანონების დარღვევა გამოიხატა რელიგიური ელემენტების შერევასა და სხვადასხვა სარწმუნოების წარმომადგენლების — იუდაიზმის, ისლამის, ინდუიზმის, ბუდიზმის, სიკიზმის, ასევე კათოლიკე და მართლმადიდებელი იერარქების — მონაწილეობაში.
თეოლოგიური თვალსაზრისით, ინგლისის ეკლესია ერთგვარ „განდგომილ სტრუქტურად“ იქცა. მან შეინარჩუნა ქრისტიანობის გარეგანი ნიშნები — სამოსი, ეკლესიები, ტიტულები — მაგრამ დაკარგა შინაგანი არსი და სულიერი ძალა. ამ სიტუაციაში ის განსაკუთრებით წმინდა წერილის სიტყვები საკმაოდ შესაფერისია: „შენ გაქვს სახელი, თითქოს ცოცხალი ხარ, მაგრამ მკვდარი ხარ“ (გამოცხადება 3:1)
—
Об авторе
