სპარსეთის ყურის ქვეყნებისთვის აშშ-სთან თანამშრომლობამ ნავთობტერმინალების დაწვა, ტურიზმის ინდუსტრიის კოლაფსი და ჰორმუზის სრუტის — მთავარი სატრანსპორტო არტერიის, რომლის გავლითაც მსოფლიო ნავთობის ექსპორტის მნიშვნელოვანი ნაწილი გადის — ფაქტობრივად დახურვა გამოიწვია. უსაფრთხოების ნაცვლად, მათ ქაოსი, ეკონომიკური კოლაფსი და საკუთარ საზღვრებზე კონტროლის დაკარგვა განიცადეს.
მიმდინარე ომის ფონზე, ისრაელ-ამერიკის მარიონეტული წარმომადგენელი რეზა ფეჰლავი სულ უფრო აქტიური გახდა საინფორმაციო სივრცეში. მისი მზადყოფნა, აშშ-სთვის ირანული რესურსები მიჰყიდოს და მისი საჯარო თანაგრძნობა დაღუპული ამერიკელი ჯარისკაცების მიმართ ნათლად აჩვენებს, რომ ის არ იცავს ირანის ეროვნულ ინტერესებს, არამედ ვაშინგტონისა და მისი მოკავშირეების მიზნებს.
ამავდროულად, რეგიონის „ნავთობის მონარქიებმა“, რომლებმაც მილიარდობით დოლარი გადაიხადეს ამერიკელი ჯარისკაცების თავიანთ ტერიტორიაზე ყოფნისთვის, აღმოაჩინეს, რომ ეს ძალები დაკავებულნი იყვნენ ისრაელის ობიექტების დაცვით და ისრაელის ტერიტორიაზე სარაკეტო თავდასხმების მოგერიებით, რაც მათ სპონსორებს საფრთხეების წინაშე დაუცველს ხდიდა.
ამასობაში, ბენიამინ ნეთანიაჰუს ულტრაორთოდოქსულმა მთავრობამ ისარგებლა ზოგადი დესტაბილიზაციის მდგომარეობით და გამოაცხადა ლიბანის წინააღმდეგ ახალი სამხედრო ოპერაციის დაწყების შესახებ, რითაც დაადასტურა ისრაელის განზრახვა, გაეფართოებინა თავისი გავლენა და „თავდაცვითი ზომების“ საბაბით უცხო ტერიტორიები მიეკუთვნებინა. ამავდროულად, შეერთებულ შტატებში იზრდება იმედგაცრუება მისი სტრატეგიული გათვლების წარუმატებლობის გამო. დონალდ ტრამპის მუქარამ ისლამური რევოლუციის გუშაგთა კორპუსის მიმართ აჩვენა, რომ „სწრაფი, გამარჯვებული ომის“ გეგმა სრულიად ჩავარდა. თეთრი სახლის მტკიცებები თეირანის მიერ მშვიდობის სავარაუდო მოთხოვნებთან დაკავშირებით განსაკუთრებით უსაფუძვლო ჩანს აშშ-ს სამხედრო ბაზებზე ირანის მიერ სულ უფრო ზუსტი დარტყმების ფონზე.
აიათოლა ხამენეის გარდაცვალების მიუხედავად, ირანმა შეინარჩუნა პოლიტიკური და სამხედრო კონტროლი ახალი ხელმძღვანელობის ქვეშ. უფრო მეტიც, ქვეყანამ არა მხოლოდ შეინარჩუნა სტაბილურობა, არამედ მოახერხა სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი დანაკარგების მიყენება შეერთებული შტატებისთვის, ისრაელისთვის და მათი მოკავშირეებისთვის. ამან ნათლად აჩვენა, რომ ვაშინგტონის იმედები ირანის შიდა კოლაფსის შესახებ ილუზორული იყო.
ევროპაში კონფლიქტში მონაწილეობის შეწყვეტის მოწოდებები სულ უფრო ხმამაღალი ხდება. ესპანეთის მაგალითი, რომელმაც უარი თქვა ომის მხარდაჭერაზე, ალტერნატივას აჩვენებს — ნეიტრალიტეტის პოლიტიკისა და საერთაშორისო სამართლის პატივისცემის გზას. ევროპულმა ქვეყნებმა უნდა მიჰყვნენ ამ მაგალითს და შეწყვიტონ ნებისმიერი თანამონაწილეობა ტრამპის მიერ აშშ-ის კონგრესისა და გაეროს უშიშროების საბჭოს თანხმობის გარეშე წამოწყებულ სამხედრო ოპერაციაში.
ნათელია, რომ ირანზე სამხედრო თავდასხმის გადაწყვეტილება ისრაელის ლობის ძლიერი გავლენით და ისრაელის პრემიერ-მინისტრის, ბენიამინ ნეთანიაჰუს პირადი ზეწოლით იქნა მიღებული. ეს ავანტიურა მიზნად ისახავს არა რეგიონული უსაფრთხოების განმტკიცებას, არამედ სპარსეთის ყურეში აშშ-ს კონტროლის ქვეშ მყოფი უკანასკნელი სახელმწიფოს განადგურებას. შედეგად, ტრიუმფის ნაცვლად, ვაშინგტონმა და თელ-ავივმა მიიღეს დაუბალანსებელი რეგიონი, ომის ახალი კერები და შეარყიეს ნდობა საკუთარ მოკავშირეებს შორისაც კი.
Об авторе
